Nu de foto’s dan eindelijk zijn geplaatst en ik mijn belevenissen (deels) een plaats heb kunnen geven, wordt het tijd voor een verslag van mijn verblijf in Uganda.

Eerste week: van vrijdag 28 maart t/m donderdag 3 april.

Zoals gebruikelijk waren de dagen vóór mijn vertrek nogal hectisch, maar dit keer was het wel erg druk. In de laatste week moest ik een aantal dagen extra werken en kon ik één dag vóór vertrek pas goed beginnen met het inpakken van m’n spullen. Uiteraard waren de extra kilo’s al ingepakt, maar de laatste kilo’s wegen echt het zwaarst. Op donderdag lekker druk geweest met het beantwoorden van telefoontjes, het ontvangen van vrienden die nog leuke dingetjes kwamen brengen voor de school, het beantwoorden van e-mails en de laatste zaken kopen. Ik wist dat ik nog vier dossiers niet helemaal af had en dat maakte me een beetje onrustig. Toen het eindelijk rustig was in huis en iedereen in bed lag, heb ik de laatste paar ‘dingetjes’ afgemaakt. Nou ja, dingetjes, het was 2 uur in de nacht voordat ik naar bed ging.

28-03:
Om vier uur (lees: twee uurtjes later!) liep de wekker al af. Ik vind het nl erg fijn om ’s morgens rustig aan te doen en de tijd voor alles te nemen, maar twee uurtjes slaap is een beetje weinig. Ondanks de korte nacht voelde ik mij fit en klaar voor de reis. Dick heeft de ruim 100 kilo in de auto gesleept en had nooit op al die handbagage gerekend en daardoor moest er iets veranderd worden in die kofferbak. Ik weet niet precies wat, want ik was hartstikke druk te bedenken of ik alles wel klaar had gezet. Zo rond van de klok van half zes zijn Dick, Colette en ik naar Schiphol gereden. Het was heerlijk rustig op de weg, ja wie rijdt er om half zes ’s morgens op de A1, en we waren ontspannen totdat ik, ter hoogte van Amersfoort, op het idee kwam dat ik heel misschien een tas was vergeten. Nou dan zit je niet meer lekker. Enerzijds wilde ik gewoon weten of die tas in de kofferbak zat, anderzijds wist ik dat de tijd ons ontbrak om die tas eventueel op te halen in Bathmen en het dus zinloos was om het te checken. Toch Dion maar uit bed gebeld en die meldde dat er in de gang geen enkele tas meer stond. Voor de zekerheid heb ik hem toch maar gevraagd alle voor de hand liggende ruimtes in het huis ff te checken. Nog steeds geen tas te zien, dus het moest in de kofferbak liggen. Ik hoefde niet eens meer te stoppen, want als die tas niet huis stond moest dat ding wel in de auto liggen ergens. Een sporttas met een inhoud van meer dan 25 kilo zie je niet over het hoofd. De reis naar Schiphol verliep verder rustig en we waren ruim op tijd aan de incheckbalie met de vermeende vergeten sporttas overigens.
Dit keer geen oponthoud omdat het met de extra kilo’s keurig was geregeld. Gezellig koffie gedronken op Schiphol en toen was het tijd om afscheid te nemen van Dick en Colette. Nadat zij mijn laatste ‘adviezen’ geduldig hadden aangehoord vertrokken zij weer richting Bathmen. Ik kon mij niet aan de indruk onttrekken dat zij lichtelijk opgelucht waren dat mijn reis nu eindelijk was begonnen . Daar kan ik mij wel iets bij voorstellen.

Van de vlucht naar Entebbe heb ik genoten. Ik was toch wel moe en heb zeker vier van de acht uur durende reis geslapen. Colette had erg leuke muziek voor mij opgenomen en ook daar heb ik veel plezier van gehad.

Bij aankomst in Entebbe werd ik geholpen met de vele koffers, omdat ik ontzettend stond te stuntelen. Het aantal koffers/tassen paste gewoon niet op één kar en heeft u wel eens geprobeerd om in je eentje twee bagagewagentjes te verplaatsen, laat staan in de goede richting te duwen.
Rogers stond op mij te wachten samen met Tamar, Marleen en een aantal leerkrachten. Zij waren met twee auto’s gekomen omdat Rogers wist dat ik weer veel bagage had meegebracht en dat niet in één auto zou passen. Uiteraard kreeg ik weer het gebruikelijke koude flesje water van Rogers en dit keer een schitterend boeket rozen. Hoe welkom kun je je voelen! Het voelt iedere keer alsof ik een beetje thuiskom.

Het guesthouse waar ik al jaren naar toe ga was uitgebreid met één of andere sportschool. De gezelligheid van een klein guesthouse was verdwenen en ik vond het niet meer fijn daar, maar dat heb ik Rogers pas de volgende morgen gezegd. Wel ging ik die nacht weer erg laat slapen.

29-03:
Toen Rogers mij op kwam halen zijn we direct op zoek gegaan naar een ander onderkomen. Zelfs het ontbijt (oud wit brood met slappe thee) heb ik overgeslagen, zo graag wilde ik daar weg. Eerst zijn we naar de bank gegaan om geld te wisselen, daarna (eindelijk!) ontbijt om vervolgens een appartement te bekijken in het centrum van Kampala. Het voelde direct goed en gelukkig was er een appartement vrij met balkon. De koffers direct opgehaald bij het guesthouse, wat een gesjouw zeg. Alweer meer dan 100 kilo verplaatsen. We besloten dan ook om de koffers/tassen die bestemd waren voor onze school niet mee te nemen naar het appartement, maar om deze rechtstreeks af te leveren bij de school. Van mij werd niet verwacht dat ik mij zou vertonen op de school, WAT??? Rogers vond het niet leuk als een aantal kinderen mij al zouden zien. Alle kinderen wisten dat ik maandag 31 maart op school zou zijn en dan pas zou ik de kinderen zien. Ik begreep het wel, maar vond het toch erg overdreven. Doordat ik nog steeds een beetje moe was, besloot ik het gewoon te accepteren en werd ik ergens onderweg ‘gedropt’ zodat Rogers de koffers naar onze school kon brengen. Gedropt klinkt nogal raar en zo was het niet hoor. Rogers zocht een plekje voor mij in de schaduw waar ik kon zitten en waar ik ook nog een colaatje kon kopen, dus daar was helemaal niks mis mee.
Time flies when you having fun en het was alweer vier uur en ik had nog niet eens een lunch gehad. Soms lijkt het alsof ik alleen maar aan eten kan denken. Na een eenvoudige, maar lekkere, locale lunch heeft Rogers mij teruggebracht naar het appartement. We hebben uren zitten kletsen en daardoor ’s avonds laat gegeten. Als ik erg moe ben, wordt mijn stemgeluid steeds lager en Rogers hoorde dus dat ik niet echt in staat was om nog meer informatie over onze school te verwerken. Inmiddels was het alweer laat en heb die nacht zes uur achter elkaar geslapen…..wat een luxe!

30-03:
Zelfs met een goed overdachte smoes lukte het mij niet Rogers ertoe te brengen om ‘gewoon’ heel eventjes naar onze school te gaan. Ik moest echt wachten tot de volgende dag en ik zag heus wel dat ik hem met geen mogelijkheid kon overhalen. We besloten om naar Francis te gaan in Bulaga. Het was erg leuk om hem weer te zien en we hebben Francis + zoon (ook een Dion) meegenomen voor een overheerlijke lunch. Francis wist wel een leuk restaurant waar het eten goed was. Bij het vierde restaurant konden we eindelijk bestellen wat we hebben wilde en onze bestelling was echt niet zo bijzonder hoor, inmiddels was het bijna drie uur voordat we konden eten. Daar moet ik altijd het meest aan wennen, het tijdstip van eten. Na een aantal dagen ben ik wel gewend om laat te lunchen en om ’s avonds laat te eten. Het was erg gezellig met Francis en kleine Dion en het was alweer bijna donker toen wij in Kampala aankwamen. De dagen vliegen voorbij, ik had het gevoel alsof ik al weken in Kampala was en ik had ‘onze’ kinderen nog niet eens gezien!!! Niet zeuren, nog maar een paar uurtjes en dan naar onze school. Rogers daarentegen meldde met een stalen gezicht dat hij nog eventjes naar de school moest. Ik had niet eens meer de indruk dat ik mee zou mogen en ben naar m’n appartement gegaan. Was wel ff slikken trouwens Ik besloot dan ook ’s avonds een film te kijken op de DVD speler van Ibra die ik voor hem had meegebracht. Ik heb deze DVD alleen maar vervoerd hoor, dit mooie cadeau was afkomstig van Marian en bestemd voor Ibra.

31-03:
Slecht geslapen en dat komt door een enorme regenbui met stevige onweer midden in de nacht. Ook was ik een beetje gespannen omdat ik vandaag onze kinderen weer zou zien.
Het weerzien was geweldig. Ik was zo blij hen weer te zien. Ook het feit dat de school er keurig en verzorgd uitzag, maakte mij blij. Dan ben ik zo trots op Rogers en ons team.
De jongste kleuters had ik nog nooit gezien en zij waren dan ook best een beetje bang om mij te begroeten. Ze bleven in één groep bij hun klaslokaal staan en dat vond ik zo aandoenlijk. Wat een kleine schatjes! Nadat ik hen had begroet, gewoon met een dikke kus, was het ijs gebroken.
De rest van de dag zijn we druk geweest met het regelen van allerlei zaken. Inmiddels waren Tamar en Marleen ook gearriveerd op school, als het veel heeft geregend is het moeilijk om ergens op tijd te komen. De wegen zijn bijna onbegaanbaar en daardoor liggen er veel dingen gewoon stil.

Aan het eind van de dag zijn we begonnen met de individuele gesprekken met onze teamleden. Het was ruim na achten ’s avonds voordat we de school verlieten en uiteraard was het weer PIKDONKER! Ik zie werkelijk geen hand voor ogen in deze duisternis en het afhankelijk zijn (lees: letterlijk aan het handje meelopen) blijft voor mij ongemakkelijke situatie.
Ergens onderweg een smerige maaltijd weten te bemachtigen, waar ik trouwens een uur later erg misselijk van was en toen eindelijk terug naar m’n appartement. Het was een lange dag en ik wil gewoon naar bed nu!

01-04:
Dat één april een dag is om grapjes uit te halen, is ook in Uganda bekend. ’s Morgens werden wij in de auto gebeld en diegene die belde was erg verbaasd dat Rogers de telefoon opnam. Er werd nl beweerd dat Rogers overleden was aan de gevolgen van een auto ongeluk en dat was de één april grap. Smakeloos vond ik het.
Dit bericht was al aan het ‘rondzingen’ in onze sloppenwijk en op weg naar school werden wij een aantal keren staande gehouden door mensen die toch wel blij waren dat Mutebi nog leefde. Ook de teamleden hadden het bericht gehoord en toen men erachter kwam dat het een grap was, had één van hen de moed om hier om te lachen. Na een vernietigende blik van mij realiseerde hij zich dat het toch wel een erg slechte grap was.
Verder tot de orde van de dag.
Samen met Marleen en Tamar heb ik twee lessen gegeven en met Rogers de salarissen voor ons team overgedragen aan Jackson (onze headmaster). Daarna met Ibra de stad in want ik besloot het keukentje in het appartement te gaan gebruiken door zelf te gaan koken. In mijn enthousiasme nodigde ik Rogers en Ibra uit voor een avondmaaltijd en dat alles had ik beter niet kunnen doen. Zowel het zelf koken als het uitnodigen van hen, maar goed dat wist ik toen nog niet.

Vol goede moed gingen Ibra en ik inkopen doen en het viel mij tegen dat er zo weinig levensmiddelen te koop waren waar ik een fatsoenlijke maaltijd mee zou kunnen bereiden. Ibra, geduldig als altijd, nam alle tijd om met mij ieder schap in de grote supermarkt te bekijken. Uiteindelijk vonden we iets waar ik wat mee kon en bij de kassa sloeg ik bijna steil achterover van de prijs. Voor dat geld had ik bijna een hele week een locale maaltijd van kunnen kopen. Toch maar alles meegenomen en met een taxi moesten we terug naar het appartement, want het was teveel om achterop een boda boda te vervoeren.
Ibra ging als een ‘echte’ man op het balkon zitten en ging ervan uit dat ik het eten zou maken. Fout!
Even later waren we samen gezellig in mijn keukentje onze maaltijd aan het bereiden. Ibra ging van alles snijden en ik was verantwoordelijk voor het bak-gedeelte.
Of het nou aan het gas lag of de pannen of het vlees of de boter, of………………ik weet het niet. Het lukte mij met geen mogelijkheid iets bruin te bakken, Alles bleef eng wit in die pan. Toen Rogers ruim een uur later kwam, zag hetgeen wat in die pan lag te sudderen er niet meer uit. Ook was het moeilijk te zien wat het nu eigenlijk was. Niet voor één gat te vangen stelde ik voor om dan maar bij het restaurantje een maaltijd te bestellen, dat kost haast niets. Zij daarentegen wilden toch proeven wat ik had gemaakt en ik wilde niet achterblijven. Ik moet eerlijk toegeven dat het er niet uitzag, maar dat de smaak meeviel. Ik heb een paar hapjes genomen.
Of Rogers en Ibra zijn geweldige acteurs of ze vonden het echt lekker, ik wilde het niet weten.
Ik weet tot op de dag van vandaag niet of zij op weg naar huis nog stiekem iets fatsoenlijks te eten hebben gekocht. Vlak voordat ik ging slapen heb ik een hele rol koekjes, twee appels en een zak pinda’s opgegeten……..wat had ik een honger. Dit doe ik nooit weer!

02-04:
Toen Rogers mij ’s morgens ophaalde was ik nog niet helemaal klaar en heeft hij in het appartement op mij zitten wachten. Bij aankomst op de parkeerplaats zagen we dat er één band van de auto lek was. De portier van het appartementencomplex en Rogers gingen aan de slag en heb ik boven nog maar even een kop koffie gedronken, ik kon toch niets doen.
Bij aankomst op de school alle klassen langs om de kinderen een goedemorgen te wensen, wat een geweldig begin van de dag. Zo’n dag kan toch haast niet meer stuk denk je dan.

Na de ochtendpauze zijn Rogers en ik op huisbezoek geweest bij een moeder van een overleden kindje van onze school. Het kereltje was vier!
Het huisje lag diep in de sloppenwijk. Zo ver was ik nog nooit onze wijk in geweest. Om het huisje te bereiken moesten we over een aantal open riolen springen of balanceren op een smal stukje hout die als brug diende. Wat een ontstellende armoede. ’s Nachts had het geregend en de grond was één modderpoel en doordat de huisjes zo diep in de wijk liggen stroomde de modder ook naar binnen.
Onderweg adviseerde Rogers mij om het er niet over te hebben????? Ik mocht niet over het overleden kindje praten van Rogers omdat hij bang was dat de moeder zou gaan huilen en ik dan ook. Da’s toch raar! We gingen er toch niet heen om over het weer te praten! Ik besloot om daar niet op te reageren, hij kan me wat. Ik wilde eerste beoordelen hoe de toestand van de moeder was voordat ik er iets over kon zeggen.

Gelukkig was de moeder erg toegankelijk en was een gesprek met haar mogelijk. De meegebrachte spullen werden door haar hartelijk ontvangen.
Rogers vertaalde, maar ik had wel in de gaten dat zij het Engels goed beheerste. Ik begreep heel goed dat zij in haar eigen taal wilde praten in deze situatie. Het bezoek heeft mij erg aangegrepen en ik was blij dat wij, na ongeveer een half uur, het bedompte huisje konden verlaten.
Rogers had zich zorgen gemaakt om niets, want de moeder was in staat om uitgebreid over het kleine manneke te praten en daar was ik erg blij mee.

Op weg terug naar school ben ik bijna in een riool gevallen en opeens zag ik daar een dode hond liggen die vol zat met grote groene vliegen…..dat was de druppel. Bij aankomst op school merkte ik dat de tranen op mijn wangen liepen en ik kon niet meer stoppen met huilen. Rogers die toch wel wat onhandig is in zo’n situatie wist alleen maar te bedenken dat ik nog eens een oogontsteking op zou lopen door die zwarte smurry die over mijn wangen droop. Mascara dus.
‘t Is dat ik hem goed ken, anders zou je toch denken dat die man niet goed bij z’n hoofd is. Het was zijn manier om mij te troosten. Ook werd heel snel onze gatekeeper gemobiliseerd om een zakdoek voor mij te kopen + een flesje cola.
Even later besloot ik om naar huis te gaan omdat ik graag alleen wilde zijn. Rogers wilde van alles regelen, maar ook zijn aanbod om mij te brengen heb ik afgewezen. Op een boda boda, met de wind om m’n hoofd, knapte ik een beetje op. In het appartement heb ik een paar uur geslapen en aan het eind van de middag ben ik weer teruggegaan naar school. Na een aantal onderzoekende blikken van Rogers was hij ervan overtuigd dat het wel weer goed met mij ging.

Op school waren de repetities aan de gang voor ons Interhouse festival. Teacher Amina heb ik geholpen met het in elkaar zetten van een dans en het was zo fijn om weer op de school te zijn. Uiteindelijk weer laat naar huis en hebben Rogers en ik eten gekocht bij een piepklein restaurantje waar het eten goedkoop was, maar erg lekker.

Wat een dag!

03-04:
Waar ik ook naar toe ga in de wereld, ik heb altijd een waterkoker, koffie en koffiemelk bij me. Ik weet dat Jackson en de eigenaresse van een winkeltje bij ons in de buurt Nederlandse koffie erg lekker vinden. Ik besloot dan ook in een thermoskan gekookt water mee te nemen zodat ik voor hen koffie kon maken, zelfs wanneer we weer eens geen stroom op school hadden.
Met de eigenaresse van de winkel, Rose, heb ik op een stoepje gezeten en lekker koffie gedronken Dat is zo leuk! Snel terug naar de school, want ik wist dat Rogers om mij zat te wachten. We moesten een aantal officiële brieven schrijven naar ouders en afdeling onderwijs. Terwijl wij daar mee bezig waren kwam mijn grote vriend Frank Ibaale op de school, voor mij een goede reden om weer een kopje koffie te drinken. De brieven hebben we uiteindelijk ’s avonds laat pas geschreven want ik had met Tamar en Marleen afgesproken dat we zouden gaan lunchen in het centrum van Kampala. We moesten op tijd terug zijn omdat de beide meiden een les zouden geven. Natuurlijk hebben we het niet gered. We waren zo gezellig aan het kletsen dat we de tijd vergaten, dus veel te laat terug op school. Da’s wel een beetje gênant.
Inmiddels waren Ronald en Brian (van Serene Excursions) gearriveerd op school om met Rogers en mij de prijs te bespreken van een eventuele tocht naar het nationale park Queen Elisabeth. Zal het dan toch eindelijk eens gebeuren, dit wilde ik al jaren maar het was eigenlijk altijd te duur voor ons.
We kwamen een zeer acceptabele prijs overeen en Ronald zou bekijken wanneer de accommodaties beschikbaar waren. Ik vond het geweldig!

Volgens mij krijg ik de griep; ik heb een vreselijke keelpijn en hoofdpijn, maar dit even terzijde.

Na het bezoek van de beide mannen van Serene Excursions kwam Ibra op school, want hij had mijn hulp nodig. Nog steeds waren de brieven niet klaar en was het al weer laat in de middag. Nadat iedereen eindelijk weg was hebben Rogers en ik de brieven afgemaakt. Ik voelde mij overigens steeds beroerder worden en ben zonder eten om negen uur naar bed gegaan. Oh ja, tussen al die bezoeken door heeft Rogers strepsils voor mij gekocht en dat verzachtte de keelpijn ietwat.

Lees verder→

Vandaag begonnen met het plaatsen van de foto’s van het werkbezoek 2008.
Wat een werk is dat zeg, maar gelukkig heeft frnzl mij goede instructies gegeven en komen de foto’s (al is het misschien wat langzaam) stuk voor stuk op de site.
Hier alvast een voorproefje:

Lees verder→

Even snel een tweede verslag.

Het lijkt nou wel dat de toegang tot Internet gemakkelijker is nu ik in het centrum ‘woon’ en da’s natuurlijk ook wel zo, maar de tijd ontbreekt om met zekere regelmaat een Internetcafe te bezoeken.
De dagen vliegen voorbij. Op school zijn we druk met het voorbereiden van het einde van de eerste termijn; de kinderen moeten allemaal een soort van examen maken. Zelfs de kleuters moeten een test maken en dat vinden zij toch wel erg leuk allemaal.

Op 25 april a.s. zit de eerste termijn erop en krijgen onze kinderen vakantie.

De nieuwe uniformen zijn nog niet klaar, dus die krijgen onze kinderen waarschijnlijk aan het begin van de tweede termijn en dat is echt hard nodig.
Het grootste deel van de kinderen draagt het uniform van vorig jaar en dat is helemaal versleten, de nieuwe leerlingen dragen eigen kleding.

Voor onze school veel positieve ontwikkelingen waar ik op dit moment nog eigenlijk niets concreets over kan vertellen. Zodra e.e.a. een feit is, meld ik dit uiteraard direct.

Vorige week, met Rogers, naar National Park Queen Elisabeth geweest en wat heb ik daar enorm van genoten. Het leek wel een heuse vakantie.
Ik dacht dat iedereen op school hiervan op de hoogte was, maar we werden de eerste dag al gebeld door onze bursar met de vraag waar wij in vredesnaam uithingen en wanneer de twee directeuren dachten weer terug te komen op school. Het voelde alsof wij stiekem aan het spijbelen waren en ik voelde een ouderwets gierende slappe lach opkomen.

Verder doe ik steeds meer dingen alleen (lees: zelfstandig) in deze drukke stad  Kampala en dat gaat best goed…… Met uitzondering van een paar ‘kleine’  blunders natuurlijk.
Voordat ik iemand geld geef in een internetcafe om mijn airtime te verlengen, is het handig eerst zeker te weten of diegene wel werkzaam is in het café……niet dus.
Ik gaf een jongen, en hij zag er echt uit hoor alsof hij in functie was, Ush 2.000 (€ 1,00) voor het verlengen van de tijd en heb die vrolijke vriend niet meer terug gezien.
Even later zat ik achterop een boda boda bij een chauffeur die mij de weg vroeg. ‘t Is toch niet voor te stellen, ik kan nog verdwalen in mijn eigen dorp en dan zou ik de weg weten in Kampala.
De chauffeur was not amused en wilde mij zomaar ergens achterlaten. Ik mag dan een sukkel zijn v.w.b. mijn richtingsgevoel, maar ik laat mij niet zomaar ergens van een boda boda sturen. Als spierballenvertoon heb ik gewoon gedreigd dat ik de directeur van Makula Foundation School zou bellen. Over bellen gesproken, als ik alleen op pad ben word ik zo nu en dan door Rogers gebeld met de vraag of alles okay is en nu ik in ‘nood’ zat belde hij niet. Ik heb hem dus gebeld en gevraagd of hij de boda boda chauffeur even uit wilde leggen hoe hij moest rijden. Ik verstond er geen word van, maar na het gesprek deed de chauffeur veel aardiger tegen mij. Uiteindelijk ben ik dus wel terechtgekomen op de plek waar ik naar toe wilde.
Ik weet niet of er nog een verslag komt voordat ik weer naar Nederland vlieg op 22 april a.s., is dat niet zo dan wil ik iedereen bedanken voor de leuke sms-jes, telefoontjes en e-mail.

Groetjes van Cobie
Lees verder→

En daar zit ik dan, zonder begeleiding, in een Internetcafe in het centrum van Kampala. Het werd toch wel eens tijd dat Rogers zijn bezorgdheid naar de achtergrond liet verdwijnen en mij dingen alleen laat doen. Ik geniet ervan om in m’n eentje door de drukke straten van Kampala te slenteren. Ok, ik begrijp dat Rogers mij inmiddels al twee sms’jes heft gestuurd om te checken of ik al niet 375 keer ben beroofd  en of ik nog leef. Natuurlijk begrijp ik dat en daarom heb ik hem een sms-je teruggestuurd met de opbeurend tekst dat als hij niet ophoudt, ik met m’n handtas volledig open en m’n ogen dicht de drukste straat van Kampala ga oversteken.

Terug naar het begin:

28 maart.

Dick, Colette en ik vertrokken al vroeg richting Schiphol en alles verliep zeer voorspoedig, geen enkele file en geen oponthoudt bij het inchecken van de vele koffers. Gezellig met z’n drieen koffie gedronken en toen was het tijd om afscheid te nemen. Dat is en blijft altijd een beetje naar en ik ben altijd weer blij te horen dat Dick en Colette weer veilig terug zijn in Bathmen.

De vlucht was zeer ontspannend. Doordat ik, vooral de laatste dagen voor vertrek, nogal druk was geweest en daardoor weinig hebben kunnen slapen, was het ‘verplicht’ zitten tijdens de vlucht erg aangenaam en heb ervan genoten.

Aankomst Entebbe Airport, Rogers, Tamar, Marleen en een aantal leerkrachten stonden mij op te wachten. Het was fijn ze weer te zien en om Afrika weer te ruiken. Iedere keer voelt het en beetje als thuiskomen.

Van Rogers kreeg ik het gebruikelijke flesje gekoeld bronwater en dit keer een schitterende bos rozen. Hoe welkom kun je je voelen?

Iedereen hielp direct om de zware koffers en grote tassen in de auto’s te zetten. Wat fijn en dat is eigenlijk altijd zo, na aankomst ben ik niet meer alleen verantwoordelijk voor bijvoorbeeld mijn koffers, het contante geld etc., Rogers neemt niet over, maar neemt zijn deel voor zijn rekening en da’s prettig.

Het eerste weekend was de school voor mij verboden terrein, aldus Rogers. Zelfs toen wij zaterdag een aantal koffers en tassen naar de school gingen brengen, werd ik ergens op een terrasje in de schaduw ‘gedropt’.

Het zou niet leuk zijn als een aantal kinderen jou al zien, aldus Rogers. Volgens mij zag hij ook wel dat de kringen onder m’n ogen (die normaal blauw zijn) al aardig zwart begonnen te kleuren van vermoeidheid.

Ik moest dus wachten tot maandag om onze school en de kinderen te zien en op maandag wist ik dat het het wachten meer dan waard was.

Wat een feest om alle kinderen weer te zien en wat zijn ze gegroeid. Niks geen officiele toestanden, gewoon ik zag ‘mijn’ kinderen terug en zij hun Cobie.

Ook altijd fijn te zien hoe goed Rogers voor onze school zorgt. Het begint wellicht een beetje afgezaagd te klinken, maar ik ben er trots op te zien hoe hij het voor mekaar krijgt om met beperkte middelen de zaakjes goed gestructureerd te regelen.

Onze hond Max is verdwenen. De verhalen over haar verdwijning verschillen nogal van elkaar. Zelfs onze leerkrachten checken waar Max is. Het gaat een verhaal dat zij is meegenomen door een man die 20 km van Kampala woont en dat zij daar ontsnapt is. Ook gaat er een verhaal dat ze dood is. Voorlopig wil ik versie nummer een graag geloven en daarom gaan Rogers en ik morgen richting die plaats waar de man woont die onze Max zomaar heeft meegenomen. Misschien vinden we haar.

Afgelopen woensdag zag ik, in een open riool in onze sloppenwijk, een dode hond liggen vergeven van de blauwe vliegen. Ik dacht dat het onze Max was, maar Rogers overtuigde mij ervan dat Max haar vacht een teint donkerder is dat de dode hond.

‘t Is toch eigenlijk wat he dat daar zomaar een dode hond ligt die langzaam wordt opgevreten door de vliegen. Onvoorstelbaar!

Als we Max niet vinden, moet ik toch accepteren dat we haar nooit meer zullen zien. Onze dappere lieve straathond waar onze kinderen zo aan gewend waren.

Afgelopen dagen een aantal ouders/verzorgers van onze kinderen bezocht in hun kleine huisjes, zonder enige voorziening. De armoede waarin vele onze kinderen leven is haast niet voor te stellen. Wat hebben wij het toch goed, maar wat kunnen wij veel van hen leren.

Ik ben er blij mee dat wij juist deze kinderen een plaats op onze school kunnen bieden.

Ook onderstaand heb ik al een aantal keren gezegd:

Sommige situaties zijn te waar om mooi te zijn.

Ik hoop nu wat vaker het internetcafe te bezoeken en volgens mij moet dat wel lukken. Ik ‘woon’ nu nl in het centrum van Kampala in een apartement met een eigen keuken en badkamer. De prijs is uiteraard erg laag.

Hartelijke groet, vanuit het mooie Uganda,

Cobie

Lees verder→

Voorbereiden…tja en daar ben ik toch niet zo heel sterk in of ik zie het nut er niet van in.
Ik zie wel wat er op me afkomt en als ik iets vergeten ben ach dan koop je het of regelt het ter plekke toch gewoon.
Da’s in Afrika toch ff iets anders en dit is geen vakantie!
Zo’n reis verdient een goede voorbereiding. Om maar eens te beginnen met een tijdig bezoek aan de huisarts voor een reisadvies die uiteraard gepaard met een injectie tegen buiktyfus. Zelfs van het woord moet ik overigens al kokhalzen. De andere injecties heb ik allemaal al gehad en dat hoeft ook niet meer herhaald te worden. De noodzakelijke malarialpillen krijg je alleen op recept. Omdat ik al twee keer ziek ben teruggekomen kreeg ik vorig jaar van de huisarts een kuur mee voor het geval in weer zou uitdrogen. Waar begin je eigenlijk aan, dat vraag je je soms wel eens af.
Ik kwam vorig in Kampala met een, voor mij, behoorlijk aantal medicijnen en schaamde mij daar toch een beetje voor. Rogers daarentegen was erg gerustgesteld toen hij het allemaal zag en hoopte alleen maar dat ik die kuur niet nodig zou hebben. Gelukkig was dat ook zo, alleen heb ik werkelijk geen idee waar ik die pillen heb gelaten.

Zo moet er ook e.e.a. in Nederland ingekocht worden wat in Kampala heel erg moelijk te vinden is. Vorig jaar heb ik geen moment gedacht aan zonnenbrandcreme. Rogers en ik hebben er een hele ochtend over gedaan om één of anders tube te vinden die zelfs voor Europese begrippen vrij prijzig was. Nou heb ik het alleen maar nog maar over de persoonlijke verzorging, wat zeker zo belangrijk is, is ervoor te zorgen dat ik alle dossiers van lopende en nieuwe projecten klaar heb. Ook zorgen Rogers en ik er ieder voor dat er een soort van werkschema ligt, zodat we niets vergeten. Ervaring heeft mij geleerd om het toch maar te doen, want……..je wordt binnen de kortste keren meegezogen in die malle molen. Iedereen wil wat van je in die betrekkelijk korte periode en da’s niet altijd fijn.

Ik zal goed op mezelf passen als ik daar zelf de gelegenheid voor krijg. Hiermee bedoel ik dat zelfs de kinderen op school mij er bijna dagelijks aan herinneren dat ik vooral niet moet vergeten om de malariapil in te nemen, terwijl zij allemaal onbeschermd rondlopen die schatjes. Ik hoop dat wij ooit financieel in staat zijn om boven hun bedje een klamboe te hangen, zodat zij niet meer zo vaak getroffen worden door malaria.

Zoals ieder jaar zal ik uiteraard mijn best doen om weekverslagen op de site te zetten, maar dit is afhankelijk van de stroomaanvoer.

Yeah this is Africa en da’s zo anders dan dat wij gewend zijn en toch houd ik van dat prachtige land met al haar beperkingen, mogelijkheden en de lieve bevolking.

Door een ‘mazzeltje’ kan ik dit jaar extra kilo’s bagage meenemen en ben inmiddels begonnen e.e.a. in te pakken. Gelukkig helpt Dick hiermee want ervaring leert dat ik daar toch niet zo goed in ben. De extra kilo’s worden o.a. gebruikt voor ons MDD onderdeel, kleding voor onze leerkrachten en nog veel meer ‘kleine’ maar noodzakelijke dingen die wij allemaal hebben gekregen.

Lees verder→

Zoals wellicht bekend doen wij op onze school veel aan sport, muziek, dans en toneel en daar hebben uiteraard materialen voor nodig.
Impulsis heeft ons fantastisch financieel gesteund met de aanschaf van instrumenten en kostuums. De basis hebben wij, maar soms zou het zo fijn zijn als wij materialen aan zouden kunnen schaffen gewoon ‘voor de leuk’. Ik zal hier een voorbeeld van geven:
Tijdens de tour 2007 liepen Rogers en ik in Deventer en zagen wij zo’n leuke prinsessenjurk die wij goed zouden kunnen gebruiken voor muziek, dans en toneel voor onze kinderen. Toen wij op het prijskaartje keken beseften wij ons goed dat dit niet voor ons is weggelegd. Vooralsnog moeten wij alles gebruiken voor de basisbehoeften voor onze kinderen, leerkrachten en school. Dus helaas…….

We hebben nog wel een aantal minuten verlekkerd naar die mooie prinsessenjurk staan kijken en gefantaseerd dat one day wij echt wel zo’n jurk gaan kopen. Vervolgens hebben wij ons boodschappenlijstje met de noodzakelijke dingen afgehandeld en zijn snel naar huis gegaan. Ik wilde er tegen Rogers niet weer over beginnen, maar die prinsessenjurk zou één van onze kinderen toch prachtig staan op toneel.

Toeval? ik weet het niet. Een aantal weken geleden belde de heer van der Heijden van feestwinkel ‘Confetti’ in Deventer en vroeg of ik nog belang had bij een aantal leuke dingetjes voor mijn school. Natuurlijk ben ik diezelfde week, samen met Dick, naar Deventer gegaan om die leuke dingetjes op te halen. Leuke dingetjes??????Er zaten in één van de dozen maar liefst 10 prinsessenjurken en echt precies hetzelfde model waar Rogers en ik verlekkerd bij hebben gestaan. Ik was zo blij met die jurken en in de rest van de dozen zaten zulke leuke materialen die wij meer dan kunnen gebruiken op onze school. Ik heb natuurlijk direct Rogers gebeld en hij kon niet direct raden waarom ik zo blij was, terwijl hij dit keer ‘maar’ vijf keer hoefde te raden.

Dit noem ik nou het sausje, wij hadden dit zelf nooit kunnen betalen. Dankjewel Philip!

Als ik in Uganda ben zal ik zeker foto’s maken.

Lees verder→

A story for our website visitors

Welcome aboard ladies and gentlemen on our MFS flight 2008; I am grateful to you and I thank you all for labouring to love us.
The universal panacea of the day is investing in education. All thinkers are agreed that in our times human capital is the most precious form of capital there is. When children are better educated, they will know how to behave better as workers and to discharge with greater responsibility their duties as citizens; pertaining to of the above statement Makula Foundation is a very small organisation, but its heart is very large, as to our credits we have achieved to enter a fourth year of committed endeavours in providing basic education to the children in the slums of Kampala.

The school Year began on the 4th of February with a low turn up of 112 pupils as many were still in rural areas where they gone for a long Holiday.
As at present the number of pupils on the school register is as illustrated in the table below;

Academic and other co-curriculum activities
Provision for pupils of differing abilities is very good. Teachers are very aware of pupils’ individual needs and give appropriate support in all subjects. They encourage those who find their work difficult and thus give them confidence in what they do wherein teachers strongly encourage pupils to think their own way towards an answer and work through a varied range of tasks.
Teachers manage pupils well and pupils respond with enjoyment and confidence, especially in class discussion. Teachers create good relationships with pupils, who feel comfortable about asking for help when they need it.
The provision of extra-curricular activities is good, with a good variety of choice giving opportunities for pupils throughout the whole school to extend their learning beyond the classroom. The range of activities is wide, with a special emphasis on performing arts and the incorporation of girls’ football team. In sport, where some facilities are limited, the school has included individual sports such as chess to complement team games.

The family unit.

As a tendency appears to be for African societies to adopt the small family unit, we provide here an analysis of the normal roles of each members of such a group father, mother, brothers and sisters. It must be remembered, of course, that there is no such a thing as atypical family. In Africa, you may well find an uncle playing the father’s role or a cousin in role of brother or sister. English words for relationships often have different meaning in Africa, where for example, a cousin or an aunt may be greeted as a ‘sister’. Nevertheless, someone must play the parts described below, and you should be able to make your own modification to the patterns to suit particular circumstances
Here in Makula Foundation School both the internal (Rogers) and external director (Cobie), the teaching and non-teaching staff act as a family and try to show the sort of things that could go wrong with the child when any of these family relationships are for some reason unsatisfactory.

Safina’s problem

A week after the first term of the school year 2008 began Safina a pupil in P6 presented me with a big problem about her future in education. She told me her uncle was in a difficult situation financially, because he had to support a great family at home and might not find it possible to pay for primary education for Safina. The girl thought that being dependent on her uncle entirely mean a loss of further education for her.
This question goes to you; what would you do for when presented with such a plight?

But we for one, Safina’s predicament prompted me to come up with two quotes that I would like to share with you as followings:
Quotes:
“If we cannot afford education for the children, we cannot afford to remain a civilized society”
“If we don’t succeed in educating the children, we run the risk of a failed generation”

Lastly, I am quite convinced that there are people here on earth with incredible power and means to make a difference for the children through education, and many of them are not aware of it.

Thank you once again for your support.

Rogers Mutebi

Lees verder→

Lees verder→

Voorbereiden…tja en daar ben ik toch niet zo heel sterk in of ik zie het nut er niet van in.
Ik zie wel wat er op me afkomt en als ik iets vergeten ben ach dan koop je het of regelt het ter plekke toch gewoon.
Da’s in Afrika toch ff iets anders en dit is geen vakantie!
Zo’n reis verdient een goede voorbereiding. Om maar eens te beginnen met een tijdig bezoek aan de huisarts voor een reisadvies die uiteraard gepaard met een injectie tegen buiktyfus. Zelfs van het woord moet ik overigens al kokhalzen. De andere injecties heb ik allemaal al gehad en dat hoeft ook niet meer herhaald te worden.De noodzakelijke malarialpillen krijg je alleen op recept. Omdat ik al twee keer ziek ben teruggekomen kreeg ik vorig jaar van de huisarts een kuur mee voor het geval in weer zou uitdrogen. Waar begin je eigenlijk aan, dat vraag je je soms wel eens af.
Ik kwam vorig in Kampala met een, voor mij, behoorlijk aantal medicijnen en schaamde mij daar toch een beetje voor. Rogers daarentegen was erg gerustgesteld toen hij het allemaal zag en hoopte alleen maar dat ik die kuur niet nodig zou hebben. Gelukkig was dat ook zo, allen heb ik werkelijk geen idee waar ik die pillen heb gelaten.

Zo moet er ook e.e.a. in Nederland ingekocht worden wat in Kampala heel erg moelijk te vinden is. Vorig jaar heb ik geen moment gedacht aan zonnenbrandcreme. Rogers en ik hebben er een hele ochtend over gedaan om één of anders tube te vinden die zelfs voor Europese begrippen vrij prijzig was. Nou heb ik het alleen maar nog maar over de persoonlijke verzorging, wat zeker zo belangrijk is, is ervoor te zorgen dat ik alle dossiers van lopende en nieuwe projecten klaar heb. Ook zorgen Rogers en ik er ieder voor dat er een soort van werkschema ligt, zodat we niets vergeten. Ervaring heeft mij geleerd om het toch maar te doen, want……..je wordt binnen de kortste keren meegezogen

Ik zal goed op mezelf passen als ik daar zelf de gelegenheid voor krijg. Hiermee bedoel ik dat zelfs de kinderen op school mij er bijna dagelijks aan herinneren dat ik vooral niet moet vergeten om de malariapil in te nemen, terwijl zij allemaal onbeschermd rondlopen die schatjes. Ik hoop dat wij ooit financieel in staat zijn om boven hun bed een klamboe te hangen.

Lees verder→

Een ieder zichzelf respecterende stichting stuurt een digitale of papieren nieuwsbrief en waarom doen wij dat dan gewoon niet?

Wij hebben hier een aantal redenen voor:

1. Alle donateurs en sponsoren worden persoonlijk op de hoogte gehouden door ons over de lopende zaken.
2. Een digitale nieuwsbrief: ben toch echt benieuwd wie dat leest en het niet als spam beoordeeld.
3. Een papieren nieuwsbrief: het doet mij altijd denken aan een reclamefolder waar je niet om gevraagd hebt en die vervolgens in de prullenbak verdwijnt.

Moeten wij hier toch maar eens aan beginnen? Ik weet het niet en zolang niemand mij het belang hiervan kan doen inzien, blijven wij op een persoonlijke manier informatie verstrekken.

Eigenwijs? wie het weet die mag het zeggen. Uiteraard staan wij open voor zeer goede meningen en willen wij hierover graag van gedachten wisselen.

Een jaarverslag: dat kan nuttig zijn. Is er eigenlijk een verschil tussen beide genoemde vormen van het geven van informatie?  We moeten er maar eens goed over nadenken en in de tussentijd blijven wij goede relevante persoonlijke informatie verstrekken.

Lees verder→