Vanmorgen op tijd vertrokken om Rogers op de luchthaven te verwelkomen en uiteraard had ik een warme jas bij me voor hem.

Het vliegtuig was al geland toen ik bij de aankomsthal kwam, maar toen hij ruim één uur later nog niet door de magische deuren was gekomen, begon ik toch wel te twijfelen. Ik twijfelde aan het vluchtnummer, of ik wel in de juiste aankomsthal zat te wachten en zelfs begon ik te twijfelen of hij uberhaupt wel aan boord van dat vliegtuig had gezeten. En net zoals als andere jaren kwam hij van de andere kant. Jaha hij was wel door de deuren gekomen, maar dat had ik dus niet gezien en ik vraag me nu nog af hoe dat kan. Hij heeft de aankomsthal twee keer doorgelopen voordat hij mij zag zitten, pfffffff  en ik maar wachten.

We hebben gezellig een kop koffie/thee gedronken en toen op weg naar Bathmen, waar Dick op ons zat te wachten. ’s Middags kon Rogers even rusten na een nachtvlucht en aan het eind van de middag zijn we naar een barbecue geweest.
Onze Tour is begonnen en we hebben er erg veel zin in.

Ik kan het niet beloven, maar ik probeer echt op tijd verslag uit te brengen over de Tour en natuurlijk de leuke details over het wel en wee in huize Joustra tijdens de Tour.

Cruz en Zilli (onze twee honden) waren overigens dolblij om Rogers weer te zien; leuk is dat toch he dat honden je altijd blijven herinneren.

Het is bekend dat ons huurcontract per 31 december j.l. afliep en dat de landlord in principe niet bereid was het contract te verlengen, omdat hij de grond had verkocht aan zijn twee zonen.
We zijn nu nog steeds druk bezig geld te genereren voor de aankoop van een eigen stukje grond, maar we hebben het benodigde geld nog niet binnen. Dus er moest een tijdelijke oplossing gezocht worden. Na een aantal gesprekken met de nieuwe eigenaars konden wij gelukkig de huidige grond nog één jaar extra huren. Vermeld dient te worden dat wij moesten zorgen dat het totale huurbedrag voor één jaar binnen 48 uur op hun bankrekening stond en de huur werd verhoogd met 23%. We hadden geen keus en zijn hiermee accoord gegaan. Gelukkig even rust en kon Rogers verder met de voorbereidingen voor het nieuwe schooljaar.

Zoals ons was opgedragen door de Inspecteur van Onderwijs hebben het noodzakelijke aangepast. Op het moment echter dat Rogers bezig was om de vloer van onze Harman hall gedeeltelijke te verharden (i.v.m. teveel stof voor de kinderen), kwamen de nieuwe eigenaars op de school en werden ontzetten kwaad omdat zij vonden dat wij ons boekje te buiten gingen door die vloer te cementen. Zij gingen direct naar de bank om ons de jaarhuur terug te betalen en wij kregen twee weken de tijd om de grond te verlaten. Paniek! Uiteraard heb ik geprobeerd het illustere tweetal te bellen; de eerste keer werd de verbinding gebroken op het moment dat zij hoorden dat ik het was, daarna werden de oproepen genegeerd. Wij hadden nog steeds een beetje hoop dat wij hen konden overtuigen van het feit dat wij alles in originele staat zouden achterlaten op 31 december 2009. De hele dag hebben wij niets meer van hen vernomen en bleven zij onbereikbaar.

Helaas moest Rogers de volgende dag naar de advocaat van die zoons en daar kreeg hij de jaarhuur terug en de mededeling dat per direct het huurcontract was ontbonden. Wel gaf de advocaat het advies zelf een advocaat in de arm te nemen. Dit hebben Rogers en ik uiteraard zorgvuldig besproken, maar waar halen wij in vredesnaam geld vandaan om een advocaat te betalen en bovendien zou deze kwestie weken/maanden kunnen lopen. Die tijd hadden we niet, want 10 dagen later was de start van het nieuwe schooljaar. We hebben ervoor gekozen dat Rogers op zoek zou gaan naar een ander stukje land die wij voor één jaar konden huren. We kwamen overeen dat dit slechts drie dagen mocht duren. Ten eerste moest er tijd overblijven om de hele inboedel van onze school te verhuizen, ten tweede wilden wij, indien het ons niet zou lukken, ons team hiervan tijdig op de hoogte stellen zodat zij eventueel een andere baan konden zoeken.

De volgende dag al een bericht van Rogers dat hij een redelijk stukje land heeft gevonden en hadden we precies zes dagen om alles te regelen.

Uiteraard moest het nieuwe stukje grond ’schoolklaar’ gemaakt worden en de oude locatie ontmanteld worden.Rogers heeft vaders van onze kinderen, leerkrachten en de rest van ons team gemobiliseerd en zij zijn flink aan de slag gegaan.
Onderstaand de foto’s. Hoe het er in het eggie uitziet, weet ik niet. Op vrijdag 27 maart ga ik naar Uganda en zal het met eigen ogen kunnen zien.

Ondanks alles kunnen we nu door met het bieden van onderwijs voor onze kinderen en dat is tenslotte onze doelstelling.

Hierdoor is het voor ons nog duidelijker geworden dat wij een eigen stukje grond als hoogste prioriteit moeten blijven zien. Je moet er toch niet aan denken dat dit vaker gebeurt!

Afbreken van onze Herman Hall en watertank

“Makula will never fall down”, aldus een oud leerling die hard heeft meegewerkt.

Op de plaats waar nu de Hermal Hall staat was een afvalberg.

Schoolbanken klaar om in de nieuwe klaslokalen geplaatst te worden.

Met veel hulp en 16 uur werken per dag is dit het resultaat. Onze nieuwe school en het meeste is al netjes in onze kleuren geverfd.

Ondanks het feit dat we nog maar één jaar op deze locatie blijven, zijn we druk met de herstelwerkzaamheden van een aantal zaken.
Op de locatie dienen enkele verbeteringen aangebracht te worden zoals betere afwatering, herstel omheining, kleine aanpassing keuken en de vloer van onze Herman hal moet deels verhard worden om stof voor onze kinderen te verminderen. Dit moeten wij van de Onderwijs inspectie klaar hebben voordat het nieuwe schooljaar begint, anders kan men de school sluiten. Natuurlijk is Rogers met een fllinke club mannen hiermee begonnen en natuurlijk is alles klaar voordat de kinderen naar school gaan op acht februari a.s. 

De onderwijsvergunningen voor het aankomende schooljaar zijn aangevraagd en verkregen op voorwaarde van bovengenoemde werkzaamheden. 

Ook onze staf is al druk bezig met de voorbereidingen en is men dagelijks op de school te vinden. De administratie probeert nu duidelijk in kaart te brengen hoe het betaalgedrag is m.b.t. schoolgeld. We weten dat een te hoog percentage het schoolgeld niet betaald en we gaan onderzoeken wat wij hieraan kunnen doen. Een flinke klus voor Rogers en mij als ik in Uganda ben vanaf 27 maart t/m 24 april.

Ons vijfde schooljaar begint bijna en we hebben er zin in!

We hebben al enkele jaren een zeer prettig contact met de stichting De Volgende Stap.
Deze stichting wil het onderwijs in kansarme gebieden helpen vormgeven en een bijdrage leveren aan een brede ontwikkeling van kinderen. Marjan  van Baekel-Kan is in april 2007 op onze school geweest.
We zijn blij en erg trots dat we  kunnen melden dat we in 2009 van start gaan met een scholingstraject op onze school in Kampala.  Makula Foundation werkt in dit scholingstraject samen met de stichting De Volgende Stap (DVS) aan de professionalisering van de medewerkers/leerkrachten. In overleg hebben we een scholingsprogramma opgesteld met een looptijd van 3 jaar. (2009-2011)

Aan het eind van deze periode zullen onze leerkrachten nog beter zijn toegerust voor de ontwikkelingsvragen van onze kinderen. Leerkrachten die het hele traject meedoen hebben uitzicht op een certificaat van een Nederlandse Hogeschool/Universiteit.

Speerpunten in de scholing:

• Interaction in teaching, ( in a group, in a small group –  3 to 6 children -  and with the individual child)
• Interaction over teaching with colleagues (in small groups, section groups)
• Interaction about teaching with other relevant people
• Real content of the learning of reading, writing and speaking
• How to cope with a portfolio as a “personal organizer”
• Literature  (list in consultation with University Kampala and Amsterdam)

Leerkrachten en leidinggevenden van Makulaschool vormen samen met collega’s van Nederlandse scholen een “community of learners” en hebben regelmatig email-contact met elkaar. DVS zorgt voor stroom, een computernetwerk, een studietoelage voor de Makula-medewerkers en voor de kwaliteit van de informatie. Het hele plan is in te zien op de website van De Volgende Stap. (www.devolgendestap.net)

Via de website houden we u op de hoogte !

Dit is toch een geweldige stap voor alle Makula betrokkenen.

Maatschappelijke betrokkenheid.
Kerstdonaties naar goede doelen.
“Wij goed onderwijs, zij goed onderwijs”
Kerst is een tijd van geven; van kerstpakketten en relatiegeschenken.  ThiemeMeulenhoff besloot het bedrag dat daarmee gemoeid is anders te besteden. Zo ontstond een nieuwe kersttraditie. Ook één van geven, maar dan aan kinderen die de belangrijkste basis voor een kansrijke toekomst missen: onderwijs.

“Het heeft te maken met maatschappelijk verantwoord ondernemen”, licht Frank van Amerongen, business unit manager basisonderwijs, toe. “Het bedrag dat we voorheen aan relatiegeschenken besteedden, doneren we nu aan een goed doel dat met onderwijs te maken heeft. Waar ook ter wereld. Voorwaarde is dat het goede doel kleinschalig is en optimaal effect heeft, zónder inmenging van overheden of grote besturen. Met het bedrag dat wij doneren willen we echt een verschil maken.”
En dat gebeurde. In 2007 schonk ThiemeMeulenhoff de kerstdonatie aan Stichting Tibet naar school, die van het bedrag een gebouw voor beroepsonderwijs heeft gebouwd én gereedschap voor de leerlingen heeft aangeschaft. Dit jaar gaat de donatie naar Afrika.

check de website! Lees verder→

Door Thieme Meulenhoff (educatieve uitgeverij) zijn wij geselecteerd als goed doel 2008. Dit betekent dat Thieme Meulenhoff i.p.v. het uitgeven van relatiegeschenken tijdens de kerstperiode ervoor heeft gekozen om een goed doel een bedrag te schenken. Uiteraard zijn wij hier enorm trots op en hierdoor kunnen wij onze volledige aandacht schenken aan ons ‘landprobleem’.

Thieme Meulenhoff bestaat uit drie divisies t.w.: In Utrecht (businessunit Basisonderwijs en Beroepsonderwijs en Educatie), Zutphen (businessunit Algemeen Voorgezet Onderwijs) en Tilburg (PAT Onderwijsinnovatie).

MDD scholen festival 2008.

Het thema van dit festival: Hygiëne en bevordering van de volksgezondheid.

Nou is het zo dat op alle festivals die ik tot nu toe heb bezocht de bedoeling is dat alle deelnemers zich presenteren op het gebied van muziek, dans, toneel, gedichten en uiteraard alles in het teken van het tevoren bekend gemaakte thema.
Ook op dit festival was het niet anders. Rogers daarentegen heeft alle genoemde items verwerkt in een musical en heeft hiermee baanbrekend werk verricht.

Op 8 augustus ’s morgens vroeg meldden zich 102 scholen voor dit festival. De jury bestond uit vier professionals. Nadat alle scholen, volgens het thema hun bijdrage hadden geleverd, werd aan het eind van de dag de namen bekend gemaakt van de 40 scholen die de volgende dag opnieuw tegen elkaar zouden strijden om de felbegeerde trofee.
Dat wij daarbij zouden zitten had echt niemand gedacht en de blijdschap was groot.

Op 9 augustus was Rogers ’s morgens al vroeg op school om alles voor te bereiden.
Onze kinderen waren niet nerveus, ze verheugden zich enorm om weer op het grote toneel te staan om hun school te presenteren, aldus Rogers in zijn sms vroeg in de ochtend.

’s Middags een sms van Rogers met de boodschap dat wij het festival hebben gewonnen. Natuurlijk heb ik hem direct gebeld. Onze kinderen hoorde ik op de achtergrond juichen.
Nadat Rogers hen mijn felicitaties had overgebracht begonnen zij éénstemmig het schoollied voor mij te zingen. Naast het feit dat ik daar kippenvel van kreeg was ik zo blij. Blij voor onze kinderen die met zoveel plezier hebben deelgenomen aan dit festival en ook nog eens de kampioen zijn voor het schooljaar 2008.

Rogers vertelde even later hoe goed onze kinderen het hadden gedaan en dat zij met zoveel egards Makula Foundation hebben vertegenwoordigd. Onze kinderen zagen er zo netjes uit in hun nieuwe schooluniform (aanschaf hiervan was mede mogelijk dankzij de heer en mevrouw Goossens sr.) en de kostuums die wij vorig jaar mede dankzij Impulsis hebben kunnen aanschaffen. Ik wil hem maar weer even vermeld hebben!
Over zijn eigen prestatie, het schrijven van de musical, repte Rogers met geen woord. Natuurlijk heb ik hem een groot compliment gegeven voor deze geweldige prestatie.

Onze school, ‘gewoon’ een school in de sloppenwijken van Kampala waar de allerarmste kinderen de kans op onderwijs krijgen. Weer is gebleken dat wij gelukkig meer kunnen bieden dan alleen het reguliere onderwijs en hoe belangrijk dit voor onze kinderen is.

Ik denk overigens dat Rogers de trend heeft gezet………..Volgend jaar musicals tijdens de Festivals? Wie het weet die mag het zeggen; wat ik wel weet is dat Rogers dan weer snel met iets nieuws komt.

Lees verder→

My co-Director in Uganda:

Once upon a time, there lived a Dutch lady armed with an Air ticket of the ‘Flying Dutch Man’ landed in her second homeland Uganda. The year was 2008 AD.
Ironically, I’m not going to pen a date on all what happened during Cobie’s work tour in Uganda. Not that I did not diary them because if I do so I will need more than a kilometer of writing space.

First assignment:

Cobie’s first assignment was to go and convey her heartfelt condolences to the mother of the late Martin Obbo (the Nursery child who died a month before she came).
Our sitemanager and I went with her but what I noticed was that she was emotionally touched, held back her tears and asked to go back to her apartment at Blacklines. I know while there she cried her heart out.

Working with the University whose first language is neither Dutch nor English:

On the first Monday of her working tour In Uganda, upon reaching at Makula, all the children run to welcome and hug her. Except the children in our ‘University’………what…….. a University section in a primary school!? Yes, we name our Nursery section the University.
So back to the story of the children in the Baby class being new at school, they just saw a mzungu and that was it. No big deal and thus, retaining their separate identities and this was a challenge for Cobie to make accessible concepts that are cognitively challenging for children. This meant finding out what children already know about her as a starting point as a mother she treated Baby class consistently, with respect and consideration and was more concerned for their development as learners at the end of the day, that is at noon (you know our University lessons stop at noon).
Cobie and her babies demonstrated a clear understanding with each other even though they couldn’t express it in Dutch nor English…………
This bring me to a conclusion that Cobie might be a magician to work with the babies in the University whose first language is neither Dutch nor English.
And you, what do you think of her?

The Waitress:

If you visit Cobie’s work place at Oad and find her smartly seated behind her office desk you never realize that when she is in Uganda one of her may duties is to work as a waitress. Not in a restaurant but at her school serving morning porridge and pancakes to her most favourites and that’s the Nursery section.

Madam in the meeting:

Madam Cobie is referred by the staff at Makula in one of the staff meetings commented that it is essential that all groups take an active part in the school’s process of improvement planning, love and care for the children and the teachers to strictly stick to school’s set policies and code of conduct.
She also concurred that she is currently looking at ways to ensure that each service reviews its effectiveness, using agreed monitoring and evaluation processes.

The Dream:

Since the year 2002, Cobie and I had a dream of visiting Queen Elizabeth National Park, but every time she was in Uganda we couldn’t make it. This time, after almost six years of waiting, the golden dream became a reality.
We trekked for six hours south of the equator and there we were. To tell the truth I had never seen Cobie so happy and enthusiastic about any prospect, but this was it!
Beaming with her big eyes capturing each and every animal that graced the vast plain of the Queen Elizabeth National Park.
Get a time and ask her whether she saw the rarely seen lions, the giant elephant, antelopes, hippos, beautiful birds to mention a few……….. her answer will be an automatic affirmative.

Love for dogs:

Although she was very much perturbed of the disappearance of MAX…….. who is Max?……..
The children at Makula Foundation School nicknamed Max ‘Cobie’s dog’.
This time around Cobie’s dog was not at the scene to enjoy a daily morning breakfast of Spanish omelettes and bread! But still there were substitutes; JOBBA was always there to feast on the bounty.
Much more happiness was seen on her face when Jobba father Puppies!!!
By the way how many puppies were they? ………. Cobie is in the very best position to tell you the exact number because she spent most of her free time in the market to buy meat for the mother dog and to watch how the puppies breastfed.

My say:

I believe we have achieved a great deal this year and we are planning to do a great deal more in the year to come.
My co-director, Madam Cobie, has been incredible and a real joy to work with. The staff, teaching and non teaching, parents pupils have worked ceaselessly to maintain and improve upon the school’s positive ethos of achievement.
Overall, I think I can say that the school remains a happy one moving from strength to strength and embracing new initiatives whilst protecting our core values.

I will not promise but if there happens to be another story keep waiting.

Thanks you for morally, spiritually and financially supporting us
For the Generation of Excellence.

Rogers Mutebi
Kampala - Uganda

Lees verder→

Derde week: van vrijdag 11 april t/m donderdag 17 april.

11-04:
Het leek een normale dag te gaan worden, maar er stond van alles op z’n kop.

’s Morgens met Tamar en Marleen een les gegeven. Daarna hebben Rogers en ik onze Matatu getest door een proefrit te maken door de sloppenwijken. Ook ik wilde natuurlijk even ervaren hoe onze Matatu reed, maar het rijden door smalle straatjes door modderplassen en diepe kuilen viel toch een beetje tegen. Toch rijdt onze Matatu weer goed en kan het zeer binnenkort weer ingezet worden als taxi in de drukke stad Kampala.

Tamar en Marleen hadden mijn appartement nog steeds niet gezien en we besloten de lunch daar te gebruiken. Ons hele plan viel in duigen omdat er weer demonstraties waren in de stad. De door Rogers bestelde boda boda’s mochten het centrum niet in en Rogers kon met veel moeite een taxi voor ons regelen. Uiteindelijk is ons hele plan niet doorgegaan, omdat Tamar en Marleen terug moesten naar Mukono. Ik ben met hen meegelopen naar de Nederlandse ambassade; de toestand is het centrum was rustig. Het leek of er niets aan de hand was. Rogers belde om te vragen hoe het was en om te melden dat er in de sloppenwijken geschoten werd. We besloten alle kinderen op school te houden totdat het weer rustig zou zijn. Ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk naar de school, maar Rogers ‘adviseerde’ mij met klem niet te komen. Dat heb ik tot 16.00 uur volgehouden en heb met behulp van een dame van de receptie een taxi kunnen vinden naar de school. De taxichauffeur was erg voorzichtig en heeft mij veilig afgeleverd op school. Ook daar was het inmiddels rustig en hebben we de kinderen naar huis laten gaan. Het hele team hadden we opgesplitst en konden wij allemaal een groep kinderen naar huis begeleiden. Een demonstratie in Kampala kan nog wel eens flink uit de hand lopen, maar deze viel achteraf mee. Ook ’s avonds is het rustig gebleven in de stad.

12-04:
Door Agnes en George waren wij uitgenodigd als gast op een introduktie-feest van een familielid van George. Tijdens zo’n feest wordt de familie van de bruidegom voorgesteld aan de familie van de bruid. Dit is een traditioneel feest waar de gasten geheel volgens Ugandese traditie gekleed dienen te gaan. Het is de eerste stap van het huwelijk. Daarna volgt er de Give-away en als definitief feest is er de kerkelijke inzegening + bruiloft. Of deze drie feesten vlak achter elkaar komen, is afhankelijk van de financiën en kunnen best een aantal jaren uit elkaar liggen.

Lees verder→

Tweede week: van vrijdag 4 april t/m donderdag 10 april.

04-04:
’s Morgens al erg vroeg wakker en ik voelde mij helemaal niet lekker, keelpijn, hoofdpijn en een beetje verhoging. Ik heb tegen acht uur Rogers gebeld om te zeggen dat hij mij niet op hoefde te halen, omdat ik waarschijnlijk later zelf naar school zou komen.
Met tussenpozen om iets te drinken heb ik bijna de hele dag geslapen.
Rogers kwam ’s avonds nog even kijken hoe het mij met ging en nadat ik hem ervan had overtuigd dat het allemaal best meeviel, is hij naar huis gegaan en ben ik weer gaan slapen.

05-04:
Wakker worden op een zaterdagmorgen in ‘t centrum van Kampala, hoe leuk kan iets zijn. Ik voelde me stukken beter dan gisteren. Rogers kwam al vroeg kijken hoe het met mij was en vroeg of ik het vervelend vond als hij een aantal uren naar school ging. Hij wilde nl een aantal zaken regelen, omdat onze reis naar Queen Elisabeth a.s. maandag begint en hij niet zomaar drie dagen op school kan missen. Ik besloot om niet met hem mee te gaan naar school nadat ik eerst netjes had gevraagd of het erg is wanneer ik niet mee ging.
Ik wilde eens lekker de stad in, gewoon een beetje slenteren en eens kijken of er een Internetcafé beschikbaar was.
Nadat ik had beloofd om goed om mezelf te passen is Rogers naar school gegaan en ik de stad in. Da’s het voordeel van in het centrum wonen, ik ben veel zelfstandiger en kan gewoon alleen op pad. Dat Rogers daar nog niet aan gewend was, of het toch niet helemaal vertrouwde was te merken nadat ik twee sms’jes van hem ontving met de vraag of alles goed was. Natuurlijk heb ik daar begrip voor en heb hem een lieftallig sms’je teruggestuurd met de opbeurende tekst dat als hij niet ophoudt, ik met m’n handtas volledig open en m’n ogen dicht de drukste straat van Kampala ga oversteken. Daarna bleef het stil.

Plaats genoeg in het Internetcafé en er is ook stroom. Nadat ik had geprobeerd om rechtstreeks op de site te werken en dat niet lukte, besloot ik mijn verhaal als bijlage in een word document naar frnzl te sturen. Ik was bijna klaar en toen verdween alles…….stroom viel weg. Mijn uur airtime was bijna op en tijdens het typen vroeg ik aan een jongen of hij werkzaam was in dat café en verzocht hem mijn airtime met een uur te verlengen. Toen het inloggen niet lukte ben ik naar de balie gelopen om te vragen hoe het dan toch mogelijk is dat ik niet kan inloggen, terwijl een paar minuten geleden iemand van het café mijn tijd had verlengd. Na een kleine discussie met de dame achter de balie realiseerde ik mij dat ik geld had gegeven aan iemand die er gewoon niet werkt. Hier kreeg ik dus een enorme lachbui van zeker gezien het feit dat de dame mij vroeg of ik diegene kon aanwijzen. Tuurlijk kon ik dat niet, ik had niet eens gekeken hoe die knul eruit zag. De medewerkers van het café vonden het zo’n stom verhaal, dat verzint niemand, en dus gaven zij mij een uur airtime. Gelukkig had ik die knul met gepast geld betaald!
Na deze goeie les heb ik boodschappen gedaan en heb mijzelf getracteerd op twee soemboesa’s en een ijskoud blikje cola als de lunch.

’s Middags met een boda boda naar school. Een boda boda is een brommer, de chauffeur brengt je tegen een redelijke prijs, maar onderhandelen is een must. De chauffeurs kennen doorgaans de stad op hun duimpje en da’s best handig.
Op school aangekomen lag er een briefje van Rogers dat hij even weg was, maar dat wij samen die middag toch iets moesten regelen voor onze school. Ik heb ondertussen onze sitemanager en gatekeeper geholpen met de was. Alle sportkleren worden na één maal gebruik goed gewassen. Wat een werk en wat zijn wij toch verwend met onze wasmachines. Toch was het erg leuk om te doen.
Na het wassen was Rogers nog niet terug en ik besloot om met een boda boda naar een andere sloppenwijk te gaan om daar wat oude bekenden te bezoeken. De chauffeur van de boda boda vroeg een erg laag bedrag en ik heb het hem twee keer gevraagd of de prijs niet te laag was. Ik houd van onderhandelen, maar die jongens moeten toch hun brood verdienen. Hij bleef bij zijn lage prijs en ik ben toen maar achterop gestapt. Na ongeveer 10 minuten vertelde de chauffeur dat wij gearriveerd waren en dat ik van de brommer af moest. Ik had werkelijk geen idee waar we waren en raakte een heel klein beetje in paniek. Ik vertelde de chauffeur dat ik absoluut geen plannen had om van die brommer af te gaan en dat het zijn verantwoordelijkheid was om mij naar die plek te brengen die wij vooraf hadden besproken. De chauffeur had geen idee waar ik naar toe moest en ik……….ik wist op dat moment alleen nog maar dat ik in Kampala was.
Waarom belt Rogers nou niet?! Als je hem nodig hebt, belt hij niet. Ik was in een verhit gesprek gewikkeld met de chauffeur en had dus één oproep op mijn telefoon gemist, ja die van Rogers. Voordat ik hem terugbelde heb ik nog enkele pogingen ondernomen om de chauffeur ervan te overuigen dat hij de weg moest weten en niet ik. Het lukte niet echt en heb ik Rogers teruggebeld. Wat hij tegen de chauffeur heeft gezegd weet ik niet, maar het klonk niet erg vriendelijk. Na het gesprek vertelde de chauffeur dat hij nu wel wist waar ik naar toe moest.
Een aantal minuten later belde Rogers weer om te vragen of wij nu wel de goede richting op reden. Ach man, hoe kan ik dat nou weten en heb weer de telefoon aan de chauffeur gegeven. Nu klonk Rogers’ stem erg onvriendelijk en de chauffeur veranderde van richting. Uiteindelijk was het hem duidelijk. Een zucht van verlichting achterop dat brommertje.
Door de vertraging had ik maar weinig tijd voor het geplande bezoek en vroeg de chauffeur om op mij te wachten zodat ik snel terug kon naar de school.
De terugweg was erg kort, ja dat kan ook niet anders want hij had toch een eind om gereden.
Omdat ik zeker wist dat Rogers vóór de school zou staan om de chauffeur nogmaals toe te spreken, heb ik maar gezegd dat ik af wilde stappen bij ons winkeltje. Ik vond het toch wel een beetje sneu voor die jongen en heb hem iets extra’s gegeven. Ook voor hem was het een lange rit.
En ja hoor, daar stond Mutebi voor het hek klaar om de chauffeur te ‘ontvangen’. Ik heb net gedaan alsof ik alles onder controle had…………

Ronald van Serene Excursions was op school om met ons de laatste details van onze reis door te nemen. De beide mannen hebben erg gelachen om mijn goede lessen van die dag.

Rogers en ik hebben samen wat laatste zaken overgedragen aan Jackson en het was al weer donker toen we de school verlieten.

06-04:
’s Middags haalde Rogers mij op en zijn we toch weer naar onze school gegaan. We hadden allebei nog een aantal punten die besproken moesten worden met Jackson, voordat wij op reis gingen de volgende dag.
Aan het eind van de middag zijn we naar Rogers’ moeder gegaan. In tegenstelling tot andere jaren heb ik niet mijn eerste nacht in Uganda bij haar geslapen, dus het was de eerste keer dit bezoek dat ik haar zag. Ook haar buren ken ik en al gauw zaten we met een groepje buiten te kletsen. Rogers weet dat ik me daar op m’n gemak voel en ging ondertussen naar de kapper. Nog even een flesje limonade gedronken met z’n allen en toen ben ik naar huis gegaan.

07-04:
Om half negen ’s morgens kwam Ronald ons ophalen en zijn we richting het nationale park gereden.
De hele dag in de auto gezeten, m.u.v. de rook- en eet pauzes uiteraard. Wat is Uganda mooi! We kwamen langs allerlei dorpjes en tijdens een pauze kwamen er schoolkinderen naar buiten om te kijken wat wij deden. Rogers vertelde mij in het kort hoe hun streekdans eruit zag en heb ik met de kinderen gedanst. Dit is toch in Nederland ondenkbaar.

Bij aankomst in het park liet Ronald ons de kamers zien. Het was de bedoeling dat wij alledrie een eenpersoonkamer zouden krijgen, maar die waren niet meer vrij. Eén tweepersoonskamer en één eenpersoonkamer waren er beschikbaar. Dan ligt het toch voor de hand dat Rogers en Ronald een kamer delen en ik de kleine kamer neem. De eenpersoonskamer bevond zich buiten het gebouw en de toiletten waren een eindje verderop (ook buiten dus) en daar zou ik dan moeten slapen??? Je zult er toch ’s nachts uit moeten en dan geen hand voor ogen zien. Ik durfde dat gewoon niet. Rogers bood nog aan dat als ik er ’s nachts uit moest ik hem gerust kon bellen. Ik heb eerst de grote kamer bekeken en daar stonden twee éénpersoonsbedden met een flinke ruimte ertussen. Die kamer bevond zich in het gebouw en de toiletten waren aan het eind van een verlichtte (!!!!) gang. Nou, de keus was snel gemaakt. Het kon mij echts niks schelen wie er dan bij mij op die kamer zou slapen. Rogers en Ronald besloten dat Ronald de eenpersoonkamer zou nemen. ’s Nachts werd ik wakker en hoorde ik de leeuwen brullen. Toen ik uit het raam keek zag ik ogen schitteren van dieren die daar rondliepen ik weet niet welke dieren het waren. Wat was ik blij dat ik niet alleen in die kleine kamer daar buiten hoefde te slapen, dat zou een erg onrustige nacht zijn geweest, en zeker niet alleen voor mij!

08-04:
Al om half zes uur uit bed omdat om zes uur onze eerste gamedrive begon. Wat een belevenis om de dieren uit de bossen te zien komen om naar het water te gaan en de zonsopgang was zo mooi! De gids liet ons mooie plekken zien en zo nu en dan week zij zelfs van de route om nog meer dieren te zoeken. Opeens zagen wij een leeuwin met twee kleintjes en dat was echt een cadeautje, aldus onze gids. Veel andere dieren gezien en we besloten de gamedrive van ’s middags niet meer te maken. Gisteren op de heenweg naar het park hadden wij nl al veel dieren gezien die vanaf het water hun plekje voor de nacht gingen zoeken en die middag zou een herhaling zijn.
Om tien uur terug op het park en het ontbijt stond voor ons klaar . Ronald had voor ons om drie uur ’s middags een boottocht geboekt en konden we dus een paar uurtjes relaxen. Als ik nou die eenpersoonkamer had genomen had ik daar zeker even gebruik gemaakt, maar nu bleef ik buiten zitten. Ook op het park drie Nederlandse meisjes die ‘onze’ Tamar en Marleen kenden. Daar heb ik een poosje mee zitten praten en het was al weer tijd om naar de boot te gaan. We namen onze tassen weer mee want die nacht zouden wij niet meer op het park verblijven.
De boottocht duurde twee uur en daar heb ik ontzettend van genoten, wat een prachtig land is Uganda. Op het dak van de boot was genoeg gelegenheid om foto’s te maken en ik heb daar meer dan 100 foto’s genomen. Alles vond ik zo mooi. Ik zag beelden die ik tot nu toe alleen nog maar op televisie had gezien.

Na de boottocht hebben wij ruim één uur gereden om naar een guesthouse te gaan, waar Ronald kamers voor ons had geboekt……..dachten wij…..
Geen kamers, het guesthouse was vol. Hoe Ronald het geregeld heeft weet ik niet, maar in no time was er een ander guesthouse gevonden. Daar konden wij drie eenpersoonskamers krijgen. Uiteraard mocht ik in de middelste kamer

09-04:
Al vroeg wakker door het kabaal buiten. De jeep wilde nl niet starten; Ronald en Rogers waren druk bezig om het ding aan de praat te krijgen. Uiteraard kon ik niet helpen (’k zou niet weten hoe) en heb toen maar een kop koffie besteld in het restaurant van het guesthouse.
Koffie………..tja, da’s een moeilijke bestelling. Na ruim een half uur wachten en het drie keer uitgelegd te hebben was het nog niet klaar. Inmiddels hadden Rogers en Ronald de jeep kunnen starten en was Ronald naar een garage gereden. Nadat Rogers, aan de trouwens erg vriendelijke bediening, één keer had uitgelegd dat ik gewoon gekookt water moest hebben met dat blikje Nescafé, was de koffie er snel.
De reis terug naar Kampala verliep goed en snel. Op de terugweg wordt er over het algemeen toch minder gepauzeerd dan op de heenweg, maar op een gegeven moment moet je toch gewoon even naar de wc. Ik heb inmiddels heel veel toiletten in Uganda gezien, maar zo’n vieze… dat was voor mij nieuw.
Ik meldde Rogers dat ik niet van plan was gebruik te maken van zo’n smerige wc, we besloten dan ook door te rijden. Jahaaaaa, in Nederland duurt het dan niet meer zo lang voordat je weer in de gelegenheid bent om naar de wc te gaan, nou op onze route dus wel. Na veel, maar dan ook echt heel veel kilometers vonden we er weer één en die was een heel klein stukje minder vies. Deze wc was zo ’schoon’ dat ik in de haast m’n hele broekspijp heb nat geplast. Stromend water!! Ik had stromend water nodig om die broekspijp schoon te spoelen, maar dat was er niet. Ik durfde ook geen bronwater te gebruiken, want dan zouden die mannen dat zien. Kijk dat je je handen een keer wast met bronwater, da’s niet raar maar je gaat geen bronwater tegen je broek gooien. "Ach het droogt wel weer" en wat kon ik anders?

Tegen half zeven ’s avonds waren we gelukkig weer terug in Kampala en zijn we eerst naar de school gegaan. Daar was alles goed verlopen tijdens onze afwezigheid. Rogers heeft mij naar huis gebracht en kon ik lekker douchen en m’n broek in de was doen.

10-04:
Voordat wij naar school gingen zijn we naar een Universiteit in Kampala gegaan met als doel een contactpersoon te vinden voor Stichting de Volgende Stap. Deze stichting heeft als doel het onderwijs in kansarme gebieden helpen vorm te geven en een bijdrage te leveren aan een brede ontwikkeling van kinderen in die gebieden. Vorig jaar is Marjan van de Volgende Stap bij ons op school geweest. Wat volgt is een onderwijstraject voor onze leerkrachten in samenwerking met een universiteit in Amsterdam en in Kampala. Hier zijn wij natuurlijk erg blij mee. Het zal een onderwijstraject van drie jaar worden op locatie.
In ieder geval Rogers en ik hadden als taak een goede gesprekspartner voor de mensen van de Volgende Stap te vinden en dat klinkt vele malen gemakkelijker dan dat het in werkelijkheid is.
Bij ons derde bezoek die dag hadden we eindelijk diegene te pakken die we nodig hadden en kunnen de professionals van de Volgende Stap aan het werk om de universiteit van Kampala ‘mee te krijgen’ in dit project.

Toen we terug reden naar school zag ik een jongen heel aardig naar mij zwaaien, ik zwaaide uiteraard terug maar had geen idee wie het was. Toen Rogers zag wie het was stond hij plotseling bovenop de rem en stapte de auto uit. Wat er aan de hand was, daar had ik geen flauw benul van. Rogers was niet echt kwaad maar sprak die jongen toch op een bepaalde manier toe. Bleek het dus die boda boda chauffeur te zijn van afgelopen zaterdag. Wat zielig, kreeg hij toch nog een reprimande van Rogers. Ik vond het en beetje flauw en overdreven. It’s a small world. Rogers had de chauffeur niet gezien die zaterdag, maar wist op zondag al wie het was. En dat wist ik nou weer niet.

Nadat we dat ook weer achter de rug hadden hebben Rogers en ik nog twee huisbezoeken afgelegd. Ik hoef niet weer te vertellen hoe de meeste kinderen van ons leven. Als ik in zo’n huisje in de sloppenwijken ben, ben ik zo enorm blij dat deze kinderen bij ons op school zitten i.p.v. de hele dag rond te zwerven in de wijk met alle gevolgen van dien.
Zo’n huisbezoek is erg waardevol voor de kinderen, de ouders/verzorgers en zeker voor mij. Als ik lange tijd in Nederland ben betrap ik mij erop dat ik soms wel heel erg gemakkelijk denk dat ik kan beoordelen wat er 7.000 km moet gebeuren. Als ik dan weer in Uganda ben zie ik weer hoe het in het eggie is.

Het wordt wat ééntonig, maar het was al aardedonker voordat wij de school verlieten.

Lees verder→